Sembreak


Kaibigan,

Naalala mo pa ba ang masasaya nating kwentuhan?
May konting joke lang iyo mo na agad tatawanan,
Sumasabay pa ang mga laway mong nagtatalsikan,
Na nagkalat sa mukha kong iyo mo pa ngang pinupunasan.

Sa kanto,

Naalala mo pa ba ang ating istambayan?
Nagpapasama ka sa’kin matanaw mo lang ang crush mong dadaan,
Ngunit dedma ka, hindi ka nilingon kahit sinigaw mo na ang pangalan,
Kaya minsan umuuwi tayong ikay bigo at kung minsan ay luhaan.

Sa tabing ilog,

Iyo mo rin bang naaalala’t natatandaan?
Sa puno ng mangga doon tayo nagtayo ng bahay-bahayan,
Dun tayo nagdadala ng pagkain para sabay tayong mananghalian,
At dun ko na saksihan ang iyong kakaibang katakawan.

Pagkatapos ng bakasyon,

Sabay tayong pumapasok sa eskwelahan,
Kapag break time magkasamang nakikisalo sa mga kaklase, nakikipagburautan,
Sa takdang aralin sabay tayong gumagawa at nakikipagkopyahan,
At sa pag-uwi sabay din tayong dumidiretso sa komputeran at bilyaran.

At nung nagsembreak,

Asan ka na nga ba aking kaibigan?
Hindi na kita nakita’t matagpuan sa kung saan,
Lumingon na ako sa likod, kaliwa at sa kanan,
Ngunit ang anino mo hindi ko na matagpuan.

Like this poem on Facebook: https://www.facebook.com/notes/karl-gerald-sarmiento-saul/sembreak/179178059220
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s